Dat er pensioenhervormingen nodig zijn, daar is iedereen het nu gelukkig al over eens, maar er is blijkbaar nog lang geen einde in zicht van deze moeilijke kwestie. Iedereen vindt blijkbaar dat langer werken nodig is, maar niemand wil het blijkbaar doen want zijn of haar beroep is ‘oh zo zwaar’.

Laat ons voor eens en altijd een mythe de wereld uit helpen: elk beroep, mijne dames en heren, is zwaar. Is het niet fysisch dan is het wel psychisch en in sommige gevallen beide. Maar blijkbaar zijn er sommige beroepen die zichzelf meer wanen dan een ander door te claimen dat de nieuwe pensioenwetgeving hun pensioenleeftijd niet zou mogen beïnvloeden.

Voor de fysische beroepen is het natuurlijk goed mogelijk dat een mens aan z’n 60ste niet langer in staat is z’n huidige job te doen, daar mag geen twijfel over bestaan. Maar zo’n mensen hebben ook een gigantische know-how en jaren ervaring die we toch niet verloren kunnen laten gaan? Probeer zo’n mensen op een andere manier te activeren: laat ze les geven, of superviseren. Laat ze adviseren bij nieuwe projecten. Dit zijn immers de mensen die voor de uitwerking ervan moesten zorgen en dus weten waar de eventuele knelpunten zullen liggen en hoe ze verholpen kunnen worden.

Voor de psychisch zware beroepen is er dan weer een volledig andere problematiek met een volledig andere oplossing. Probeer die mensen beter te ondersteunen, geef mensen die op leeftijd zijn of met problemen kampen wat extra psychologische steun (ondertussen creëren we weer extra jobs). Met die extra steun kunnen mensen misschien jaren langer aan het werk blijven. Maar boven alles: laat mensen die langer willen werken langer werken en beloon deze mensen met, al is het maar een kleine, bonus per jaar dat ze extra gewerkt hebben.

We moeten allemaal langer werken willen we de toekomstige generaties een toekomst geven, dat doen we beter vandaag dan morgen. Laat ons dan ook geen tijd verspillen met eindeloze discussies over leeftijden die binnen 5 jaar toch weer omhoog zullen getrokken worden voor iedereen, of je nu in een sector zit die ditmaal de dans ontspringt of niet.

“Leuvense Werkgroep wil B-Attest afschaffen”, dit artikel verscheen vandaag op deredactie.be. Vol enthousiasme begon ik met het lezen van deze tekst, het is namelijk al langer duidelijk dat er iets schort aan de manier waarop het middelbaar omgaat met sommige leerlingen. Commentaren als “we wilden je wel een B-Attest geven maar we dachten dat het beter zou zijn je een jaartje te laten dubbelen.” komen velen waarschijnlijk gekend voor.

Dat scholen een betere ondersteuning kunnen geven aan sommige leerlingen is inderdaad waar, er zijn veel jongeren die moeten zakken van richting wegens externe factoren waar mits de juiste ondersteuning zeker een oplossing voor gevonden kan worden. Nu, in dit artikel wordt wel de nadruk gelegd op het beter begeleiden, maar de reden waarom is fout. Ik citeer:

“We moeten die kinderen ook aangepast algemeen onderwijs geven, zodat zij ook volwaardig kunnen participeren in onze samenleving.”

De redenering die pedagoog Jan Van Damme dus trekt is dat iemand die geen ASO studeert, niet volwaardig zou kunnen participeren in onze samenleving. Denk hier even over na, maar iets meer dan een derde van de leerlingen in de derde graad van het secundair onderwijs volgden een ASO opleiding tijdens het schooljaar 2010-2011 (bron: http://www.ond.vlaanderen.be/onderwijsstatistieken/2010-2011/nedl%20zakboekje/111070_zakboekje_NL.pdf), bijna twee derden van deze leerlingen zou dus niet volwaardig kunnen participeren aan onze samenleving? Waarom, omdat een votje papier dat zegt?

Het probleem van het ‘B-Attest’ ligt hem niet in de ondersteuning die scholen al dan niet willen of kunnen geven. Het probleem van ons onderwijs ligt hem aan de ‘prestatiemaatschappij’. De laatste jaren werd Latijn steeds maar een populairdere richting in het begin van het secundaire onderwijs, alhoewel het aantal afgestudeerden is deze richting min of meer stabiel bleef. Veel leerlingen beginnen dus met de ‘hoogst mogelijke richting’ en zakken daarna af. Is het dan niet duidelijk dat er inspanningen moeten geleverd worden om bij de studiekeuze na het basisonderwijs een betere ondersteuning te geven? Naar leerlingen, maar ook vooral naar ouders toe, die vaak zoon of dochterlief hoog zien beginnen om ze zo een goede kans te geven op een mooie toekomst, maar daarbij vaak de gebreken, of echte talenten, van hun kroost over het hoofd zien.

Laat ons eerder inspanningen leveren om een onderwijssysteem te creeëren waarin er geen verschil in maatschappelijk aanzien van een richting wordt gecreëerd, maar waar onze jeugd zich ten volle kan ontwikkelen. Laat ons zo aan een betere toekomst werken voor hen en ons.